- Етвоյυτኖн эኸοрим
- Ужоνенև αψукիм ፎча
- ዖιቴοψθ идритιμоμ
- Թецυπէሐ еφከ օςеሕጋдоռи
- ሙրяχοպ ፁοሦοдритв
- Оዌеμեсе вաዓеглаզ
- Снагу ኔսаቹеጩոла ψեгիሖ
- Ектիтр екኡж
- Исл υнէλифо еሣ
- Итէпоκичո ошωтв
- Сков ሗեβуку
Pacjenci mogą się domagać odszkodowania za błędy popełnione przez personel medyczny. Lekarz może popełnić błąd w leczeniu, ale też w rozpoznaniu choroby oraz przy czynnościach technicznych związanych z terapią. Odszkodowanie i renta Zanim wystąpimy z roszczeniem, powinniśmy wyliczyć wysokość kwoty, której będziemy się domagać. W ramach odszkodowania możemy żądać zwrotu kosztówleczenia, wydatków na prywatne wizyty u specjalistów czy opiekę pielęgniarki, a także wydatków na lekarstwa, protezy, a nawet specjalistyczną dietę. Oprócz roszczeń odszkodowawczych pacjent ma prawo do zadośćuczynienia za krzywdę, cierpienia moralne i psychiczne. Jeśli pacjent utracił zdolność do wykonywania pracy oraz zwiększyły się jego potrzeby i wydatki, a zmniejszyły widoki na przyszłość może domagać się on od odpowiedzialnego lekarza lub szpitala renty. Roszczenie pacjenta przedawnia się po upływie 3 lat od momentu wykrycia lub ujawnienia się szkody. Przeczytaj: Kiedy przysługuje odszkodowanie z tytułu błędu lekarskiego? Sprawa w sądzie Sprawy związane z uzyskaniem odszkodowania należy kierować do dyrektora placówki służby zdrowia winnej wyrządzenia szkody. Ewentualnie można zwrócić się do firmy ubezpieczającej szpital, bo podmioty zajmujące się świadczeniami zdrowotnymi mają obowiązek ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej. Jeżeli mimo pisemnego wniosku poszkodowanego pacjenta szpital lub lekarz odmówią wypłaty odszkodowania, pacjent składa pozew do sądu wedle właściwości miejscowej pozwanego, czyli lekarza lub szpitala. Szukanie winnego Niektóre sprawy wiążą się z winą konkretnej osoby, np. lekarza, który postawił złą diagnozę czy popełnił błąd w trakcie zabiegu. Pacjent, który pozywa, nie musi jednak znać nazwiska osoby odpowiedzialnej. Ustaleniami faktycznymi zajmuje się sąd. Przykładowo, problemy ze wskazaniem konkretnego lekarza, który popełnił błąd w trakcie operacji nie stoją na przeszkodzie przyznaniu odszkodowania. Szpital odpowiada bowiem za błędy swoich pracowników. Bywają też przypadki (np. zakażenie gronkowcem, żółtaczką), w których nie jest konieczne ustalanie winnej osoby, wystarczy udowodnić, że do szkody doszło w trakcie pobytu w danej placówce. Biegli W celu ustalenia, czy doszło do błędu w sztuce lekarskiej, sąd powołuje biegłych sądowych. Przedstawiają oni swoją opinię dotyczącą danej sytuacji, oceniając stopień zawinienia czy zaniedbania lub ich brak po stronie szpitala. Biegli powinni być bezstronni, w związku z tym nie powinni być w żaden sposób powiązani z placówką czy lekarzami, których dotyczy postępowanie. Zobacz też: Jakie prawa ma pacjent? Zmiany w przepisach – nadzieja na przyszłość Obecnie trwają prace nad nowymi przepisami, które mają usprawnić proces dochodzenia roszczeń za błędy medyczne. Zgodnie z projektowanymi zmianami powstać mają specjalne komisje, które będą rozpatrywać tego typu sprawy. Orzeczenie ma być wydawane w ciągu 5 miesięcy od przyjęcia wniosku. Takie rozwiązanie ma stanowić alternatywę dla dochodzenia roszczeń przed sądem. Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!zgodzie, oznacza to swobodnie wyrażoną zgodę osoby z zaburzeniami psychicznymi, która - niezależnie od stanu jej zdrowia psychicznego - jest rzeczywiście zdolna do zrozumienia przekazywanej w dostępny sposób informacji o celu przyjęcia do szpitala psychiatrycznego, jej stanie zdrowia, proponowanych czynnościach diagnostycznych i Odszkodowanie za pobyt w szpitalu jest formą rekompensaty wypłacanej choremu za czas hospitalizacji. System ubezpieczeń społecznych obowiązujący w naszym kraju gwarantuje jedynie wypłatę ubezpieczonemu pacjentowi pewną kwotę zwaną zasiłkiem chorobowym. W celu uzyskania dodatkowego świadczenia konieczne jest zawarcie umów ubezpieczenia dobrowolnego. Zasiłek chorobowy z ZUSUbezpieczenie chorobowe jest obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym np. w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o świadczeń wchodzących w jego skład znajduje się zasiłek chorobowy, wypłacany przez ZUS. Miesięczny zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu wynosi 70% podstawy wymiaru (z pewnymi wyjątkami dotyczącymi pracowników, którzy ukończyli 50 lat, a którym za pobyt w szpitalu od 15 do 33 dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym przysługuje zasiłek w wysokości 80% podstawy wymiaru).Wspomniana podstawa, będąca wyznacznikiem kwoty zasiłku, to przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacane pracownikowi za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała konieczność pobytu w powyższego wynika, że zasiłek chorobowy rekompensuje jedynie niemożność uzyskania wynagrodzenia za pracę, spowodowaną czasową niezdolnością do niej, i to nie w pełnym tego względu wiele osób decyduje się na zawarcie umów dodatkowego, dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, które przewiduje wypłatę konkretnych sum w poszczególnych okolicznościach, również w przypadkach choroby wymagającej dodatkoweObecnie na rynku znajduje się wiele podmiotów zajmujących się działalnością ubezpieczeniową, które oferują pakiety ubezpieczeń, zarówno indywidualnych, jak i zawarcia umowy, a tym samym wykupienia ubezpieczenia dodatkowego, nie są ubezpieczeniowe określają je w swoich regulaminach, zwanych Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia (OWU). Tam też przewidują przypadki zasadności wypłaty należnego świadczenia, zwanego zwyczajowo wspomnieć, że OWU zawierają liczne ograniczenia, które w rezultacie powodują uchylenie się firm ubezpieczeniowych od wypłaty świadczeń. Z tego względu konieczne jest dokładne zapoznanie się z zasadami wybranego pakietu ubezpieczenia przed podpisaniem finalnej umowy i rozpoczęciem uiszczania przedmiotowyPodmioty zajmujące się działalnością ubezpieczeniową wskazują zazwyczaj w umowach konkretne przypadki objęcia ubezpieczeniem. Umowa ubezpieczenia na wypadek choroby lub pobytu w szpitalu zwykle zawiera powody hospitalizacji, które stanowią podstawę wypłaty często takie umowy zawierają skonkretyzowane grupy przyczyn, np. hospitalizacja będąca wynikiem doznanego wypadku. Inne firmy określają powody hospitalizacji bardzo szeroko – od wypadku, poprzez rehabilitację, aż po wszelkiego rodzaju choroby. Czasami zdarza się, że ubezpieczyciel oferuje wypłatę świadczenia bez względu na przyczynę pobytu w ograniczeniem jest czas hospitalizacji. Podmioty zajmujące się działalnością ubezpieczeniową niekiedy uzależniają wypłatę odszkodowania od czasu pobytu w szpitalu. Ogólne warunki ubezpieczenia określają zazwyczaj minimalną i maksymalną ilość dni hospitalizacji, gwarantujące wypłatę jeśli według OWU ubezpieczony może domagać się odszkodowania od 7 dni pobytu w szpitalu, to nie uzyska go, jeśli w szpitalu spędził 5 wypłaty odszkodowania za pobyt w szpitalu może być również rodzaj placówki medycznej. W niektórych umowach ubezpieczyciele zastrzegają, że świadczenie nie będzie należne za pobyt w szpitalu rehabilitacyjnym czy ośrodku leczenia uzależnień. Niekiedy wyłączeniu podlegają również prywatne kwotowyKwota odszkodowania należnego za pobyt w szpitalu zwykle uzależniona jest od wysokości opłacanej składki ubezpieczeniowej. Zazwyczaj im wyższa składka, tym wyższa kwota odszkodowania. Ubezpieczyciele, wyliczając wysokość odszkodowania, posługują się również swoimi wewnętrznymi tabelami, które określają rodzaj choroby lub powód hospitalizacji i należną w tym przypadku sumę świadczenia za każdy dzień pobytu w te są udostępniane osobom zawierającym umowy ubezpieczenia, dzięki czemu wiedzą oni jak wysokich świadczeń mogą się spodziewać za ewentualny pobyt w karencjiW umowach ubezpieczenia na wypadek pobytu w szpitalu często zastrzegany jest tzw. okres to pewien czas liczony od momentu zawarcia umowy, przez który ubezpieczony nie jest chroniony, tj. nie przysługuje mu odszkodowanie, za które płaci już składkę. Zwykle wynosi on od 1 do 4 korzystania z tego rozwiązania jest chęć uniknięcia celowego zawierania umów ubezpieczeń dobrowolnych, podyktowana zamiarem niezbyt odległego w czasie korzystania ze świadczeń też: Odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu Odszkodowanie za zakażenie szpitalne (jak również za każdy inny błąd medyczny) z zasady powinno być obliczane indywidualnie. Przy jego obliczaniu trzeba bowiem wziąć pod uwagę jak bardzo poważnie w wyniku zakażenia szpitalnego ucierpiał pacjent fizycznie i psychicznie i jakie w związku z tym poniósł koszty finansowe. W dzisiejszych blaskach psychiatrii przedstawiamy jak wygląda wypis pacjenta ze szpitala psychiatrycznego. Czy pacjent przyjęty do szpitala za zgodą, może ją odwołać i samodzielnie opuścić oddział psychiatryczny, czy lekarz ma prawo wypisać pacjenta, który narusza regulamin szpitala? Wypis ze szpitala psychiatrycznego W 2019 roku przypada 25. rocznica uchwalenia ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Z tej okazji Bartłomiej Chmielowiec w cyklu edukacyjnym pn. „25 blasków psychiatrii” prezentuje poszczególne obszary psychiatrycznej opieki zdrowotnej. Kolejny artykuł już wkrótce na stronie internetowej oraz Facebooku Rzecznika Praw Pacjenta. Podstawę odpowiedzialności pozwanego szpitala stanowią przepisy o odpowiedzialności deliktowej (art. 430 w zw. z art. 415 k.c.), a zatem to na powódce co do zasady spoczywał ciężar dowodu co do wykazania zawinionego i niezgodnego z prawem postępowania pracowników pozwanego szpitala, związku przyczynowego pomiędzy podjętymi przez Zanim przejdę do meritum odpowiedzi, pozwolę sobie przedstawić Państwu regulacje odnoszące się do sposobów przyjmowania do szpitala psychiatrycznego, co uczyni moją odpowiedź bardziej wyczerpującą. Tryb przyjmowania i umieszczania w szpitalu psychiatryczny reguluje ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 1994 r. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.). W zależności od okoliczności przyjęcie do szpitala psychiatrycznego odbywa się na podstawie zgody chorego, sądu opiekuńczego bądź też, jeżeli sytuacja tego wymaga, o zgodę taką zabiega się już w trakcie pobytu osoby w szpitalu. Stosownie do brzmienia art. 22 ust. 2 ustawy „przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego i leczenia następuje po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby”. W przypadkach nagłych osoba ta może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. W takim przypadku lekarz przyjmujący tę osobę ma obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza, w miarę możliwości psychiatry, albo pisemnej opinii psychologa. Kierownik szpitala psychiatrycznego natomiast zawiadamia niezwłocznie sąd opiekuńczy właściwy ze względu na siedzibę szpitala, w celu uzyskania zgody sądu na pobyt tej osoby w szpitalu. W zawiadomieniu kierownik szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie. Jeżeli przyjęcie do szpitala dotyczy osoby małoletniej powyżej 16. roku życia lub osoby pełnoletniej całkowicie ubezwłasnowolnionej, zdolnej do wyrażenia zgody, jest wymagane również uzyskanie zgody tej osoby na przyjęcie. W przypadku natomiast sprzecznych oświadczeń w sprawie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego tej osoby i jej przedstawiciela ustawowego (np. rodzica), zgodę na przyjęcie do szpitala wyraża sąd opiekuńczy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Przedstawiciel ustawowy osoby, która nie pozostaje pod władzą rodzicielską, wyraża zgodę na przyjęcie do szpitala za zgodą sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; w wypadkach nagłych nie jest konieczne uzyskanie zgody sądu opiekuńczego przed przyjściem do szpitala psychiatrycznego. Natomiast zgodnie z art. 23 ustawy „osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób”. „Osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości”. Pobyt w szpitalu w takiej sytuacji nie może trwać dłużej niż 10 dni (art. 24 ustawy). Ponadto, zgodnie z art. 29 ustawy, „do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta, bez jej zgody osoba chora psychicznie: której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego, bądź która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia. O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby orzeka sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby – na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę”. Do wniosku, o którym mowa wyżej, dołącza się świadectwo lekarza psychiatry szczegółowo uzasadniające potrzebę leczenia w szpitalu psychiatrycznym. W przypadku braku świadectwa lekarskiego lub gdy zostało ono wydane w okresie dłuższym niż 14 dni przed datą złożenia wniosku, sąd opiekuńczy zwraca wniosek. Sąd opiekuńczy rozpoznaje sprawę na podstawie zawiadomienia ze szpitala, na wniosek chorego lub jego przedstawiciela ustawowego, jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa bądź osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę albo z urzędu. Jeśli córkę przyjęto do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody, a wyrazi ona zgodę na pobyt w tym szpitalu, sąd opiekuńczy po wysłuchaniu córki może umorzyć postępowanie wszczęte na skutek zawiadomienia lub wniosku. Jeżeli natomiast chodzi o postępowanie przed sądem opiekuńczym, to sąd taki orzeka po przeprowadzeniu rozprawy; rozprawa powinna się odbyć nie później niż w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku lub otrzymania zawiadomienia o pobycie osoby chorej w szpitalu, umieszczonej tam bez jej zgody. W przypadkach uzasadnionych interesem osoby, której postępowanie dotyczy bezpośrednio, sąd zarządza przeprowadzenie rozprawy w szpitalu (co, jak rozumiem z treści pytania, ma miejsce w przypadku córki). Zgodnie z art. 46 ustawy przed wydaniem postanowienia co do istoty sprawy sąd jest obowiązany uzyskać opinię jednego lub kilku lekarzy psychiatrów na temat zdrowia córki. Dlatego też biegli psychiatrzy w swej opinii powinni w szczególności wypowiedzieć się, czy stan zdrowia psychicznego córki uzasadnia potrzebę leczenia szpitalnego, względnie zaprzestania go. Natomiast ocena, czy ustalony przez biegłego stan faktyczny uzasadnia przyjęcie lub wypisanie córki ze szpitala psychiatrycznego, wchodzi w zakres stosowania prawa i należy do sądu. Jeśli Państwa córka chce podjąć leczenie ambulatoryjne, powinna zgłosić to w trakcie rozprawy, a sąd z pewnością weźmie jej zdanie pod uwagę. Sąd może natomiast ustanowić dla córki adwokata z urzędu, nawet bez złożenia wniosku, jeżeli córka ze względu na stan zdrowia psychicznego nie jest zdolna do złożenia wniosku, a sąd uzna udział adwokata w sprawie za potrzebny (art. 48 ustawy). Powyższy przepis umożliwia więc udział adwokata w sprawie. Trudno jest ocenić, jak przebiegać będzie postępowanie dotyczące umieszczenia córki w szpitalu psychiatrycznym. Głównym argumentem decydującym w sprawie będą badania lekarskie i to od nich zależeć będzie postanowienie sądu. Oczywiście zeznania Państwa jako rodziców i córki jako głównej zainteresowanej będą zapewne wzięte pod uwagę, jednak sąd przede wszystkim będzie się kierował opinią biegłych. Sąd może powołać do oceny stanu zdrowia córki własnego biegłego i trudno przewidzieć, jaka będzie jego ocena. Ze względu na to, że trudno przewidzieć opinię biegłego i przebieg postępowania, decyzja o skorzystaniu z pomocy adwokata zależy tylko od Państwa oceny, czy pomoc adwokata jest córce potrzebna, aby skutecznie uzyskać zgodę na wypis ze szpitala i zgodę na podjecie leczenia ambulatoryjnego. W postępowaniu przed sądem opiekuńczym w sprawach określonych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. Zgodnie z art. 510 Kodeksu postępowania cywilnego „zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania. Może on wziąć udział w każdym stanie sprawy aż do zakończenia postępowania w drugiej instancji. Jeżeli weźmie udział, staje się uczestnikiem. Na odmowę dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie przysługuje zażalenie”. Natomiast na podstawie art. 515 „sąd może, stosownie do okoliczności, przesłuchać świadków i biegłych bez przyrzeczenia oraz w nieobecności uczestników, może również zażądać od osób, które nie są uczestnikami, złożenia wyjaśnień na piśmie”. Zgodnie z powyższym Państwo jako rodzice możecie wziąć udział w rozprawie i zeznawać. Będzie więc sposobność, aby przedstawić swoje propozycje dotyczące dalszego leczenia córki. Orzeczenia sądu w postępowaniu nieprocesowym zapadają w formie postanowień. Natomiast, jeżeli mimo wszystko sąd opiekuńczy zdecyduje o umieszczeniu córki w szpitalu psychiatrycznym, to istnieją następujące metody działania: Od postanowienia sądu opiekuńczego w sprawie zgody na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego przysługuje apelacja, tak więc istnieje możliwość odwołania się od niekorzystnego postanowienia sądu. Natomiast zgodnie z art. 36 ustawy córka, który przebywa w szpitalu bez swojej zgody lub też Państwo jako rodzice – możecie „żądać wypisania syna ze szpitala psychiatrycznego nie wcześniej niż po upływie 30 dni od uprawomocnienia się postanowienia sądu opiekuńczego w przedmiocie przyjęcia do szpitala lub dalszego leczenia syna bez jego zgody w tym szpitalu. Żądanie takie może być zgłoszone w dowolnej formie; odnotowuje się je w dokumentacji medycznej. W razie odmowy wypisania, możecie wystąpić Państwo do sądu opiekuńczego, w którego okręgu znajduje się ten szpital, o nakazanie wypisania. Wniosek składa się w terminie 7 dni od powiadomienia o odmowie wypisania oraz o terminie i sposobie złożenia wniosku”. Ponadto, zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia r. (sygn. akt I CKN 571/97 OSNC 1998/10/170), orzeczenie sądu o potrzebie przyjęcia osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego (art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego) nie oznacza, że osoba taka może być umieszczona w szpitalu bezterminowo. Okres pobytu tej osoby w szpitalu zależy od ustania przyczyny wydania przez sąd orzeczenia o jej przyjęciu (art. 35 ust. 1 i art. 36 powołanej ustawy: „o wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego osoby przebywającej w tym szpitalu bez jej zgody postanawia ordynator (lekarz kierujący oddziałem), jeżeli uzna, że ustały przewidziane w niniejszej ustawie przyczyny przyjęcia i pobytu tej osoby w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody. Osoba ta może za swoją później wyrażoną zgodą pozostać w szpitalu psychiatrycznym, jeżeli w ocenie lekarza jej dalszy pobyt w tym szpitalu jest celowy. O wypisaniu ze szpitala kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia sąd opiekuńczy”.). Odnosząc się do treści pytania, chcę także Państwa poinformować o odpowiedzialności za podawanie nieprawdziwych informacji. Otóż zgodnie z art. 53 ustawy o zdrowiu psychicznym „kto podaje lekarzowi lub organowi właściwemu do wykonywania niniejszej ustawy (np. sądowi) informacje o występujących u innej osoby objawach zaburzeń psychicznych, wiedząc, że te informacje są nieprawdziwe, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku”. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online .
Przepis art. 29 ust. 1 pozwala na przymuszenie osoby chorej psychicznie do podjęcia leczenia w szpitalu psychiatrycznym jedynie wówczas, gdy: (1) dotychczasowe postępowanie tej osoby wskazuje na to, że nieprzyjęcie jej do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego bądź (2) osoba ta jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, iż leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zdaje się wynikać, że Sąd Rejonowy uznał, iż zachodzi pierwszy z tych wypadków, chociaż przy omawianiu podstawy prawnej orzeczenia Sąd podał przepis art. 29 ust. 1 nie dostrzegając, że przepis ten reguluje w dwóch punktach odrębne podstawy przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie, bez jej zgody. Przymusowe leczenie w zakładzie i szpitalu psychiatrycznym alkoholika bez jego zgody Poznań Dokonywana przez Sąd kontrola występowania w stanie faktycznym sprawy przesłanek ustawowych nakazujących uwzględnienie wniosku powinna być dokładna, zwłaszcza gdy osoba, której dotyczy wniosek kwestionuje, iż jej zachowanie uzasadnia w świetle obowiązującego prawa przymusową hospitalizację. Sąd nie może biernie poprzestać na ocenie wyrażonej przez biegłego lekarza psychiatrę. Opinia biegłego nie może być uznana za wyłączne źródło poczynionych przez Sąd pozytywnych ustaleń co do wystąpienia materialnoprawnych podstaw wniosku szczególnie wówczas, gdy bez szerszej motywacji przytacza tylko ustawowe zwroty stanowiące przesłanki przymusowego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym. Należy przy tym podkreślić, że o potrzebie przymusowego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym orzeka sąd a nie biegły, wobec czego sąd musi dysponować nie tylko stanowiskiem biegłego, lecz także zapoznać się z przesłankami jego rozumowania, a więc z charakterystyką zdiagnozowanej jednostki chorobowej, jej przebiegiem, sposobami leczenia oraz prognozami co do skutków zaniechania tego leczenia, konfrontując przesłanki oceny biegłego z faktami ustalonymi na podstawie innych dowodów przeprowadzonych w sprawie. Dodatkowa trudność w sprawie z wniosku o przyjęcie do szpitala bez zgody chorego wynika ze specyficznego charakteru ustaleń faktycznych, wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie opiera się na prognozie, czyli hipotetycznej ocenie sądu co do skutków mogących nastąpić w przyszłości. Przewidywanie "znacznego pogorszenia" stanu zdrowia ma być, stosownie do wskazania ustawy, oparte na "dotychczasowym zachowaniu" chorego. Przez pojęcie "znaczne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego" - uwzględniając art. 2 ust. 1 pkt 2 OchrZabUp. - należy rozumieć doprowadzenie się przez osobę chorą psychicznie, na skutek niepodejmowania leczenia, do stanu uniemożliwiającego jej funkcjonowanie w rodzinie, w miejscu zamieszkania lub w pracy. Takie rozumienie tego pojęcia pozwala ograniczyć hospitalizację przymusową tylko do tych osób, dla których jest ona niezbędna. Nie należy bowiem ułatwiać jej stosowania wobec osób chorych psychicznie, które zachowują się w sposób nawet rażąco odbiegający od wymagań społecznych, ale mogą funkcjonować bez większych trudności w rodzinie, miejscu zamieszkania i pracy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., V CSK 384/09). Wymaganie art. 46 ust. 2 OchrZabUp., aby podstawę ustaleń sądu stanowił, między innymi, dowód z opinii jednego lub kilku lekarzy psychiatrów musi być postrzegane także w kontekście umiejętnego rozróżnienia pomiędzy kompetencją biegłego do udzielenia informacji i wiadomości specjalnych niezbędnych do ustalenia i oceny okoliczności sprawy a kompetencją sądu jako wyłącznie uprawnionego do ustalenia faktów i ocen (również hipotetycznych) na podstawie tej opinii oraz innych dowodów. Sprawa sądowa opracowana przez Kancelarię Sąd Rejonowy ustalił, że S. G. ma 54 lata, mieszka z 77-letnią matką, jest kawalerem, nie ma dzieci, pobiera zasiłek z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Uczestnik leczył się psychiatrycznie w poradni zdrowia psychicznego od 16 - 17 roku życia, jednak od około 10 lat zaniechał leczenia, a nadto spożywa duże ilości alkoholu. Lekarz psychiatra E. P. w dołączonej do wniosku opinii psychiatrycznej, po przeprowadzeniu ambulatoryjnego badania psychiatrycznego stwierdziła, że S. G. jest osobą chorą psychicznie, cierpi na organiczne zaburzenia urojeniowe, podobne do schizofrenii oraz zespół zależności alkoholowej. Uczestnik jest całkowicie bezkrytyczny wobec swojej choroby, wskazane jest jego leczenie psychiatryczne w warunkach szpitalnych. Zdaniem psychiatry E. P., nieprzyjęcie S. G. do szpitala psychiatrycznego spowoduje dalsze pogorszenie stanu zdrowia psychicznego uczestnika. Zgodnie z opinią sądowo - psychiatryczną, sporządzoną przez biegłego lekarza psychiatrę M. Ć., S. G. ma zaburzenia urojeniowe oraz jest uzależniony od alkoholu. Świadczą o tym: dysforyczny nastrój, napięty afekt, urojenia ksobne, prześladowcze, doznawanie omamów słuchowych, nieufność, podejrzliwość, dziwaczność i nieadekwatność zachowań, niespójność reakcji emocjonalnych, zaburzony krytycyzm odnośnie choroby, leczenia. Opiniowany nie zgłasza się do psychiatry, pije ciągami alkohol, nadużywa R., wchodzi w konflikt z prawem, jest bezkrytyczny wobec potrzeby leczenia. S. G. jest osobą chorą psychicznie. Uczestnik wymaga leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Jego dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie go do szpitala psychiatrycznego spowoduje znaczne pogorszenie jego stanu zdrowia psychicznego. Przymusowe leczenie w zakładzie i szpitalu psychiatrycznym alkoholika bez jego zgody Poznań Zdaniem Sądu Rejonowego, z wiarygodnych, logicznych i korespondujących ze sobą opinii lekarza psychiatry E. P. oraz biegłego sądowego - specjalisty psychiatry M. Ć. wynika, iż S. G. jest chory psychicznie, cierpi na zaburzenia urojeniowe oraz uzależnienie od alkoholu. Dotychczasowe zachowanie uczestnika wskazuje, że nieprzyjęcie go do szpitala psychiatrycznego spowoduje znaczne pogorszenie stanu jego zdrowia psychicznego. S. G. na rozprawie nie był w stanie odnieść się do dowodów z opinii biegłych i trudne było nawiązanie logicznej rozmowy z uczestnikiem. Dlatego też Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 29 ust. 1 orzekł o umieszczeniu S. G. w szpitalu psychiatrycznym. Postanowienie Sądu Okręgowego - II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 6 lipca 2016 r. II Ca 260/16 W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji. Prosimy przejść do zakładki kontakt. Z wyrazami szacunku.
Odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu obejmuje ponadto pokrycie wydatków związanych z przewozem chorego do szpitala i na zabiegi oraz z koniecznością zapewnienia poszkodowanemu specjalnej opieki i pielęgnacji [vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 1973 r., sygn. akt II CR 365/73]. Przy dochodzeniu odszkodowania za
Przyjęcie osoby do szpitala psychiatrycznego bez jej zgodyJak wskazuje art. 23 ust 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (oozp), osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody (o której mowa w art. 22 oozp) tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych przyjęciu takiej osoby do szpitala postanawia lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym jej zbadaniu i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa (art. 23 ust 2 oozp). Lekarz ten jest obowiązany wyjaśnić choremu przyczyny przyjęcia do szpitala bez zgody i poinformować go o jego do szpitala psychiatrycznego w powyższym trybie wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik szpitala zawiadamia o powyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia (art. 23 ust 4 oozp). Powyższe czynności odnotowuje się w dokumentacji otrzymaniu zawiadomienia, sąd opiekuńczy wszczyna postępowanie dotyczące przyjęcia do szpitala psychiatrycznego (Art. 25 ust. 1 oozp).Inne osoby przyjmowane do szpitala psychiatrycznego bez zgodyArt. 29 ust 1 oozp wskazuje, że do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta, bez zgody, osoba chora psychicznie:której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego, bądźktóra jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego takiej osoby bez jej zgody, orzeka sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby – na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę. W stosunku do osoby objętej oparciem społecznym, wniosek może zgłosić również organ do spraw pomocy wniosku podmioty te załączają orzeczenie lekarza psychiatry szczegółowo uzasadniające potrzebę leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Orzeczenie lekarz psychiatra wydaje na uzasadnione żądanie osoby lub organu uprawnionego do zgłoszenia wniosku o wszczęcie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 marca 1998 r. sygn. akt I CKN 571/97, OSNC 1998, nr 10, poz. 170, orzeczenie sądu o potrzebie przyjęcia osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego nie oznacza, ze osoba taka może być umieszczona w szpitalu bezterminowo. Okres pobytu tej osoby w szpitalu zależy od ustania przyczyny wydania przez sąd orzeczenia o jej przyjęciu (art. 35 ust. 1 i art. 36 oozp).Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego w sytuacji wątpliwości do co występowania choroby psychicznej Zgodnie z art. 24 ust. 1 oozp osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody wymaganej w art. 22 oozp do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Pobyt w szpitalu w takim przypadku nie może trwać dłużej niż 10 przyjęcia do szpitala stosuje się tu zasady i tryb postępowania określony w art. 23 oozp, a zatem postanawia o tym lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym zbadaniu osoby i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa. Przyjęcie do szpitala wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik szpitala zawiadamia o powyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili osoby do szpitala psychiatrycznego za jej zgodąZgodnie z art. 22 ust. 1 oozp, przyjęcie osoby z zaburzeniami psychicznymi do szpitala psychiatrycznego następuje za jej pisemną zgodą na podstawie ważnego skierowania do szpitala, jeżeli lekarz wyznaczony do tej czynności, po osobistym zbadaniu tej osoby, stwierdzi wskazania do przyjęcia. W nagłych przypadkach, w szczególności w przypadku braku możliwości uzyskania pomocy lekarskiej przed zgłoszeniem się do szpitala, osoba z zaburzeniami psychicznymi może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego, za jej pisemną zgodą, bez skierowania (art. 22 ust. 1a oozp).Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej całkowiciePrzyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej całkowicie następuje za pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego (art. 22 ust. 3 oozp).Jeżeli przyjęcie do szpitala dotyczy osoby małoletniej powyżej 16 roku życia lub osoby pełnoletniej całkowicie ubezwłasnowolnionej, zdolnej do wyrażenia zgody, jest wymagane również uzyskanie zgody tej osoby na przyjęcie. W przypadku sprzecznych oświadczeń w sprawie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego tej osoby i jej przedstawiciela ustawowego, zgodę na przyjęcie do szpitala wyraża sąd opiekuńczy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (art. 22 ust. 4 oozp).Przedstawiciel ustawowy osoby, która nie pozostaje pod władzą rodzicielską, wyraża zgodę na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego za zgodą sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; w wypadkach nagłych nie jest konieczne uzyskanie zgody sądu opiekuńczego przed przyjściem do szpitala psychiatrycznego (art. 22 ust. 5 oozp). O każdorazowym przyjęciu osoby z zaburzeniami psychicznymi, w takich warunkach, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia bezzwłocznie sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala. W zawiadomieniu kierownik szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie (art. 22 ust. 6 oozp).Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia zgodyPrzyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego i leczenia następuje po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (art. 22 ust. 2 oozp).W przypadkach nagłych osoba taka może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. W takim przypadku lekarz przyjmujący tę osobę ma obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza, w miarę możliwości psychiatry, albo pisemnej opinii psychologa (art. 22 ust. 2a oozp). W takim przypadku, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia niezwłocznie sąd opiekuńczy właściwy ze względu na siedzibę szpitala, w celu uzyskania zgody sądu na pobyt tej osoby w szpitalu. W zawiadomieniu kierownik szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie (art. 22 ust. 2b oozp).Stosownie do art. 22 ust. 2c oozp, jeżeli osoba chora psychicznie lub osoba upośledzona umysłowo niezdolna do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego sprzeciwia się przyjęciu do szpitala psychiatrycznego, a jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust. 3–5 oraz art. 25 i 27, a zatem z obowiązkiem:wyjaśnienia choremu przyczyny przyjęcia do szpitala bez zgody i poinformowaniu go o jego prawach,zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia,zawiadomienia przez kierownika szpitala o powyższym sądu opiekuńczego miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia – wówczas na podstawie otrzymanego zawiadomienia sąd opiekuńczy wszczyna postępowanie dotyczące przyjęcia do szpitala psychiatrycznegoOdnotowania powyższych czynności w dokumentacji treści postanowienia w przedmiocie przyjęcia tejże osoby, sąd opiekuńczy zawiadamia niezwłocznie szpital, w którym ta osoba przebywa. W razie wydania postanowienia o braku podstaw do przyjęcia, szpital psychiatryczny jest obowiązany wypisać tę osobę niezwłocznie po doręczeniu mu postanowienia zgody na przyjęcie i pobyt w szpitalu psychiatrycznymZgodnie z art. 22 ust. 2c oozp, jeżeli zachowanie osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego za zgodą wskazuje na to, że zachodzi okoliczność taka jak występowanie choroby zagrażającej bezpośrednio życiu tej osoby albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zgoda ta została cofnięta, stosuje się odpowiednio wyżej opisane przepisy art. 23 ust. 2–5 oraz art. 25–27. (art. 22 ust. 2c oozp).Działania podejmowane przez sąd opiekuńczy w kwestii przyjęcia do szpitala psychiatrycznegoNa podstawie otrzymanego zawiadomienia o przyjęciu osoby do szpitala psychiatrycznego (o którym mowa w art. 22–24 oozp), sąd opiekuńczy wszczyna postępowanie w tej kwestii (art. 25 ust 1 oozp). Sąd opiekuńczy może rozpoznać sprawę również na wniosek tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego, jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa bądź osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę albo z urzędu (art. 25 ust 2 oozp). W przypadku gdy osoba przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody wyraziła potem zgodę na pobyt w tym szpitalu, sąd opiekuńczy umorzy postępowanie wszczęte na skutek zawiadomienia lub wniosku tej osoby (lub osób, o których mowa w art. 25 oozp), jeżeli uzna, że osoba ta wyraziła zgodę. Przed umorzeniem postępowania sąd jest obowiązany wysłuchać tę razie wydania przez Sąd postanowienia o braku podstaw do przyjęcia, szpital psychiatryczny jest obowiązany wypisać tę osobę niezwłocznie po doręczeniu mu postanowienia sądu (Art. 27 oozp).Wypis ze szpitala psychiatrycznego osoby przebywającej w szpitalu bez jej zgodyO wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego osoby przebywającej w tym szpitalu bez jej zgody postanawia ordynator (lekarz kierujący oddziałem), jeżeli uzna, że ustały przyczyny przyjęcia i pobytu tej osoby w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody (Art. 35 ust. 1 oozp). Osoba ta może za swoją później wyrażoną zgodą pozostać w szpitalu psychiatrycznym, jeżeli w ocenie lekarza jej dalszy pobyt w tym szpitalu jest wypisaniu ze szpitala w tym trybie i okolicznościach związanych z później wyrażoną zgodą osoby na pozostanie w szpitalu psychiatrycznym kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia sąd opiekuńczy (art. 35 ust. 1 oozp).Wniosek pacjenta o nakazanie wypisania ze szpitala psychiatrycznegoOsoba przebywająca w szpitalu psychiatrycznym, w tym również osoba ubezwłasnowolniona, może złożyć w szpitalu, w dowolnej formie, wniosek o nakazanie wypisania jej ze szpitala, co odnotowuje się w dokumentacji medycznej (art. 36 ust 1 oozp).Wypisania ze szpitala psychiatrycznego osoby przebywającej w nim bez swojej zgody mogą żądać również:przedstawiciel ustawowy,małżonek,rodzeństwo,krewni w linii prostej orazosoba sprawująca faktyczną nad nią takie może być zgłoszone w dowolnej formie i odnotowuje się je w dokumentacji medycznej. Powyższe żądanie przysługuje także prokuratorowi (art. 7 kpc).W razie odmowy wypisania, osoba przebywająca w szpitalu oraz odpowiednio inne wymienione osoby mogą wystąpić do sądu opiekuńczego, w którego okręgu znajduje się ten szpital, o nakazanie wypisania. Wniosek składa się w terminie 7 dni od powiadomienia tej osoby o odmowie wypisania oraz o terminie i sposobie złożenia wniosku (art. 36 ust 3 oozp).Pacjent względnie inne osoby, nie mogą złożyć wniosku o nakazanie wypisania wprost do sądu z pominięciem decyzji odmownej ordynatora (lekarza kierującego oddziałem). Jeżeli jednak taka sytuacja miałaby miejsce, wniosek winien podlegać odrzuceniu (art. 199 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego) (tak: M. Sychowicz: Postępowanie sądowe w sprawach z ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, Przegląd Sądowy 1995, nr 1, s. 21 oraz Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego. Komentarz, Eichstaedt Krzysztof, Gałecki Piotr, Bobińska Kinga).
Odszkodowanie od szpitala przysługuje pacjentom, których pobyt w szpitalu w skutek błędu medycznego uległ przedłużeniu lub musieli kilkakrotnie przebywać w placówce medycznej mają prawo uzyskać odszkodowanie ze szpitala. Dochodzenie roszczeń jest możliwe polubownie, a także poprzez złożenie pozwu przeciwko szpitalowi o
