Leczenie stożka rogówki – tzw. złoty standard – to cross-linking. Czyli zakroplenie rogówki ryboflaviną i następnie jej „utwardzenie” za pomocą światła UV. W Libermedic mamy KXL AVEDRO, dzięki któremu czas naświetlania ogranicza się do kilkunastu minut. Jest więc duży komfort dla pacjenta – i dzięki krótszemu

Data: 3 lutego 2013 Ten wpis poświęcam dosyć znanej przypadłości narządu wzroku – stożkowi rogówki. Postaram się jak najlepiej opisać swoje doświadczenia z różnym typem soczewek, które pomagają lepiej widzieć, mimo wady rogówki. Nie będę się przejmował tym, że zrobię reklamę jakiemuś produktowi, a innemu antyreklamę. Do napisania tego artykułu skłoniła mnie rozmowa ze znajomym programistą, który właśnie rozpoczyna drogę z soczewkami kontaktowymi, a także historia skoczka narciarskiego z Zakopanego – Klimka Murańki. Mam nadzieję, że komuś w ten sposób pomogę i zaoszczędzę różnych przejść ze specjalistycznymi soczewkami, płynami i ogólnym dyskomfortem korzystania ze szkiełek. Namawiam do rozpowszechniania tekstu, aby trafił do osób, które również mają stożek rogówki. Co to jest stożek rogówki? Nie jestem lekarzem, toteż przekopiuję fajny i zwięzły opis z Wikipedii (bezpośredni link do artykułu tutaj): Stożek rogówki (keratoconus gr. kerato – róg, łac. conus – stożek) – degeneracyjna, niezapalna choroba rogówki oka, której przebieg charakteryzują zmiany w strukturze rogówki prowadzące do jej ścieńczenia i nadmiernego uwypuklenia. Porównanie rogówki zdrowej i ze stożkiem rogówki. W wyniku choroby krzywizna rogówki przybiera odbiegający od normalnego stożkowaty kształt. Stożek rogówki może prowadzić do znacznego zaburzenia wzroku – pacjenci często skarżą się na niewyraźne lub mnogie widzenie obrazu oraz nadwrażliwość na światło. Wbrew powszechnemu przekonaniu o rzadkości choroby, stożek jest najczęściej spotykaną dystrofią rogówki, która występuje z taką samą częstotliwością we wszystkich grupach etnicznych na całym świecie i dotyka około jedną na tysiąc osób (w Polsce zatem mamy prawie 40 000 osób ze stożkiem – przyp. Michała Dębca). (…) U większości pacjentów ze stożkiem rogówki początkowo stwierdza się, przeważnie we wczesnym okresie dojrzewania, łagodny astygmatyzm. Rozpoznanie stożka następuje w konsekwencji przed 18. lub tuż po 20. roku życia. W rzadkich przypadkach choroba może wystąpić u dzieci lub ujawnić się dopiero w późnych latach wieku dojrzałego. (…) Przebieg stożka rogówki bywa różny, u niektórych pacjentów choroba utrzymuje się w jednym stadium przez wiele lat lub stale, u innych rozwija się gwałtownie lub przybiera formę okresowych pogorszeń pomimo ogólnie łagodnego przebiegu. Stożek rogówki najczęściej rozwija się przez 10 do 20 lat, po czym następuje zatrzymanie zmian. (…) Według wielu badań intensywne tarcie oczu może sprzyjać rozwojowi choroby, dlatego też zaleca się, aby pacjenci ze stożkiem rogówki oduczyli się tego nawyku. Objawy stożka rogówki Po pierwszym roku studiów miałem dosyć dużo czytania podręczników na sesję egzaminacyjną. Postanowiłem zrobić sobie później przerwę wakacyjną od czytania, bo czułem się mocno zmęczony. Wmówiłem sobie, że dlatego jestem zmęczony, że tak dużo czytania przy słabym wzroku (spowodowanym barwnikowym zwyrodnieniem siatkówki) musiało mi dać w kość. Kiedy po wakacjach wróciłem na studia, okazało się, że w ogóle bardzo ciężko jest mi czytać. Wcześniej byłem miłośnikiem komiksów, a nagle przestałem widzieć teksty w dymkach. Zrozumiałem, że coś jest nie w porządku i udałem się do znajomej okulistki z obawą, że barwnikowe zwyrodnienie siatkówki mocniej zaatakowało. Okulistka wysłała mnie na klinikę w Katowicach, gdzie zdiagnozowano stożek rogówki. Moje objawy ograniczały się do niewyraźnego widzenia, słyszałem natomiast o innych objawach u osób, które spotkałem później. U kolegi nastąpiło powielenie obrazu widzenia, w szczególności w ciemności. Jako przykład podał, że gdy widział samochód ze światłami na ulicy, widział go trochę podwójnie, a trochę w rozciągnięciu. Widzenie w normie. Widzenie zaburzone stożkiem rogówki. Charakterystycznym objawem dla nas obu były też „smugi świetlne” – gdy patrzyłem na latarnie, widziałem duże smugi w jedną stronę, jak przez mokrą szybę. Niektórzy narzkali również na to, że przestali widzieć wyraźnie kontury, co wpływało na ich ocenę odległości. Porównanie widzenia neonów przez osobę bez zaburzenia, ze znacznym oraz lżejszym stożkiem rogówki. Klimek Murańka w jednym z wywiadów opisał swoje objawy tak: – Gdy patrzyłem na góry, wszystkie szczyty zlewały mi się w jedno. A lasy to po prostu była wielka plama. Byłem w dziwnym świecie. (…) dziwię się, jak mogłem wtedy funkcjonować. Wikipedia o objawach stożka rogówki pisze tak: Subiektywnymi objawami stożka rogówki są: swędzenie i zaczerwienienie oczu, nadwrażliwość na światło (fotofobia), szybko postępujące pogorszenie ostrości wzroku, objaw halo wokół źródła światła (rozmycie ostrości widzenia), rozmywanie się obrazu (poliopia jednooczna). (…) Charakterystycznym objawem stożka rogówki jest poliopia jednooczna, czyli widzenie mnogie. Naturę tego zaburzenia najlepiej ilustruje patrzenie na jasny punkt na ciemnym tle, gdzie zamiast jednego obrazu pacjent widzi ich wiele (dwa lub więcej), chaotycznie rozrzuconych w przestrzeni. Układ tych obrazów często ulega zmianom w dłuższych okresach. Porównanie widzenia zdrowego pacjenta z pacjentem ze stożkiem rogówki. (…) Doświadczane przez pacjentów zniekształcenie obrazu jest wynikiem nierównej powierzchni rogówki oraz powstających na jej wierzchołku blizn. Czynniki te sprawiają, że na rogówce tworzą się obszary przesyłające obraz do wielu miejsc na siatkówce, czego objawem jest poliopia jednooczna. Efekt ten może się nasilać przy słabym świetle, gdy przywykła do ciemności źrenica rozszerza się, odsłaniając większą powierzchnię nierównej rogówki. Porównanie widzenia pacjenta zdrowego oraz pacjenta ze stożkiem rogówki. Twarde soczewki kontaktowe Na klinice w Katowicach otrzymałem kontakt do dr Piotra Jaworskiego, który profesjonalnie zajmuje się twardymi (i nie tylko) soczewkami kontaktowymi. Podaję adres na wypadek, gdyby ktoś chciał skorzystać: lek. med. Piotr Jaworski – Gabinet Okulistyczny Centrum Soczewek Kontaktowych ul. Żwirki i Wigury 4, 40-640 Katowice tel. 32/ 781 66 66 tel. kom. 601 412 942 adres strony: e-mail: jaworski@ Doktor ma dobrze wyposażony gabinet, w którym od razu zrobiono mi komputerowe badanie, zwane topografią rogówki. Jest ono bezbolesne i ogranicza się do zrobienia zdjęcia oka specjalnym aparatem. Topografia rogówki. Po badaniu przymierzyłem testowe soczewki kontaktowe (twarde). Byłem zdumiony, bo nagle zacząłem widzieć bardzo wyraźnie. Przez barwnikowe zwyrodnienie siatkówki ostrość i tak była słaba, ale potrafiłem wcześniej czytać do 5 rzędu liter na tablicy u okulisty. Kiedy pojawił się stożek, prawym okiem widziałem tylko pierwszy rząd, a lewym w ogóle nie potrafiłem odczytać liter. Soczewki przywróciły mi wcześniejsze widzenie, a nawet miałem wrażenie, że jest jeszcze lepiej, niż było. Podejrzewam jednak, że to tylko wrażenie wynikające z dłuższego okresu życia z pogaraszającym się widzeniem. Oko z twardą soczewką. Wikipedia: Szkła kontaktowe dla osób ze stożkiem rogówki korygują wzrok poprzez wypełnienie płynem łzowym przestrzeni pomiędzy nierówną powierzchnią rogówki a równą wewnętrzną warstwą soczewki, niejako wygładzając w ten sposób rogówkę. Istnieje szeroka gama specjalistycznych soczewek opracowanych do korekcji stożka rogówki. Osoby dotknięte tym rodzajem dystrofii powinny szukać pomocy zarówno u lekarzy okulistów specjalizujących się w zaburzeniach rogówki, jak i optyków z doświadczeniem w dopasowywaniu soczewek i prowadzeniu pacjentów ze stożkiem rogówki. Zamówiłem pierwszą parę twardych soczewek, które były gotowe po ok. miesiącu. Początkowo oko musiało się przyzwyczaić do tego, że coś na nim „siedzi”. Rozpocząłem noszenie od 2 godzin na dobę, zwiększając o godzinę w ciągu kolejnych dni. Po tygodniu przestałem zwracać uwagę, że coś mam na oczach, choć w późniejszej części artykułu napiszę, że soczewki nie pozwalały mi do końca o sobie zapomnieć. Zakładanie soczewki nie było zbyt trudne – kładłem ją na palec wskazujący prawej dłoni, palcem środkowym odchylałem lekko dolną powiekę do dołu, a drugą ręką odchylałem górną powiekę do góry. Wystarczyło przyłożyć soczewkę do oka, by już tam została. W trafianiu do środka oka pomagało mi dobrze ośiwetlone lusterko (z własnym oświetleniem wokół odbicia – kupione w Ikei). Soczewka twarda. Znacznie trudniej było soczewkę ściągnąć. Niby jest jakiś sposób, by odchylić powiekę, pomrugać i sama wyskoczy, ale przez 8 lat mi się ta sztuczka nie udała (mimo usilnych prób). Zamiast tego miałem specjalną gumową mini-przyssawkę, którą trzeba było wcelować w soczewkę na oku, zassać i pociągnąć – nie zawsze się to udawało zrobić za pierwszym razem. Przyssawka do ściągania soczewek. Na początku strasznie kląłem na moment ściągania, potrzebowałem lusterka i precyzji ruchów (co niejednokrotnie, po dobrej imprezie, było naprawdę trudne…). Mogę jednak powiedzieć, że po jakimś czasie (liczonym w dziesiątkach miesięcy) doszedłem do wprawy – byłem w stanie zakładać i ściągać soczewkę po ciemku w autobusie PKS, na nierównej drodze. Pielęgnacja twardych soczewek Każdorazowo po ściągnięciu soczewek, musiałem je zamoczyć na dłoni specjalnym mydełkiem (Bausch&Lomb Cleaning) i solidnie otrzeć palcem wskazującym o wnętrze dłoni. Mydełko starczało na ok. pół roku, kosztowało (o ile pamiętam) ok. 40 zł. Teraz ten płyn został zastąpiony mydełkiem Boston. Pachniało niezbyt ładnie i zawsze trzeba było mieć gdzie umyć potem ręce. Mydełko do czyszczenia soczewek. Po wyczyszczeniu soczewki, wkładałem ją do specjalnego pojamniczka (sprzedawanego razem z płynem) i zalewałem płynem na bazie soli fizjologicznej. Na początku używałem płynu Bauch&Lomb Solutioning (ok. 36 zł, starczał na miesiąc), który później został przemianowany na Boston. Płyn do przechowywania soczewek. Ostatnim płynem, jaki używałem przy twardych soczewkach był EYEEYE B5 Active – był większy, kosztował nieco mniej, ale miał znacznie wygodniejszy pojemniczek, do którego nie wrzucało się soczewki, tylko przytwierdzało do specjalnych widełek. Płyn Eyeeye. Dzięki temu znacznie wygodniej wyciągało się soczewki z pojemnika i rzadziej się gubiły. Soczewka umocowana w pojemniku. Wygodny pojamnik w porównaniu ze zwyczajnym. Podczas dnia, gdy soczewki przysychały (albo po śnie w soczewkach) trzeba je było czymś nawilżać – korzystałem wtedy z kropel Hylo Comod, które znacznie poprawiały komfort noszenia. Potem przetestowałem jeszcze krople Blink, które także dobrze działały, ale trudniej je było dostać. Jedno opakowanie kropli nawilżających starczało mi na 6 – 12 miesięcy (choć prodecent zalecał użyć w ciągu paru tygodni). Krople nawilżające oko. Po całodziennym korzystaniu z soczewek, oko jest naprawdę zmęczone. Po zdjęciu szkiełek stosowałem KeratoGel, który trochę łagodził objawy podrażnienia. Krople te są dostępne w aptekach. Niestety płyny do pielęgnacji twardych soczewek są rzedkością na półkach optycznych salonów. Można je natomiast kupić przez Internet Twarde soczewki – moja opinia Noszenie twardych soczewek jest nieco upiorne, ale niedogodności rekompensuje znaczna poprawa widzenia. Soczewki, według specyfikacji producenta, należy wymieniać co dwa lata. Kosztowały wówczas, gdy zacząłem je nosić 1 000 zł za jedną – Narodowy Fundusz Zdrowia refunduje raz na dwa lata ich zakup do kwoty ok. 700 zł za parę. Należy zatem 1300 zł wyłożyć samemu. Z tego powodu przeciągnąłem noszenie jednej pary do 4 lat – soczewki szanowałem, nie były zniszczone i w całym okresie noszenia nie znalazłem argumentów za wymianą co dwa lata. Do uciążliwych wad twardych soczewek należy zdecydowanie to, że są malutkie i zdarza im się często zjechać z oka, co powoduje duży ból. Ponieważ nie przylegają na całej powierzchni do rogówki, często coś pod nie wpada, co powoduje ból i silne łzawienie. Przy nagłym skierowaniu oku w inną stronę również się ześlizgiwały. Każdy, kto choć raz zgubił soczewkę wie, jak wygląda szukanie… Podczas ponad 8 lat noszenia twardych soczewek, zgubiły mi się one dziesięciokrotnie (w tym dwa razy bezpowrotnie). Szczególnym momentem gubienia było zakładanie lub ściąganie z oka, ale przy klimatyzowanym pomieszczeniu, potrafiły wyskoczyć z oka samodzielnie. Poszukiwania najczęściej trwały kilka godzin, wymagały ostrożnej ewakuacji wszystkich w pomieszczeniu (po procedurze strzepywania z siebie wszystkiego i dokładnym sprawdzaniu podeszw kapci i butów). Ze względu na mikroskopijne rozmiary i całkowitą przeźroczystość, dobrze widzący znajomi również mieli problemy z odnalezieniem zgubionej soczewki. Jedna z informatorek, która udzieliła mi cennych odpowiedzi na pytania o twarde soczewki napisała, że w poszukiwaniach często uczestniczy rodzina. Moje doświadczenia są podobne. Słyszałem nawet o takim zdarzeniu, że użytkownik soczewek zadzwonił do żony, która była w pracy i zgłosił zgubienie soczewki, co skutkowało porzuceniem wszelkich obowiązków, powrót do domu i szukanie soczewki na kolanach przez dłuższy czas. Moja informatorka wzraca też uwagę na trudności przy robieniu makijażu. Silniejsze dotknięcie powieki, pod którą znajduje się twarda soczewka jest bolesne. Przy rozmazaniu się makijażu występują podrażnienia oka i łzawienie. Nie mam własnych doświadczeń z makijażem, ale za to mam takie, związane z plażowaniem. Ponieważ piasek, słona woda i wiatr to wrogowie oka z twardą soczewką, na plażę chodziłem bez nich. Mogłem zatem zapomnieć o czytaniu książek, rozpoznawaniu twarzy i podziwianiu opalanych ciał (z tego ostatniego cieszyły się moje partnerki życiowe). Twarde soczewki zakłada się codziennie rano i ściąga do spania – ta krótka chwila przed snem, kiedy mogłem włożyć sobie całą pięść do oka i trzeć je przez parę minut, była chwilą wyczekiwaną przez cały dzień. Tym niemniej i tak cieszyłem się, że dzięki tym soczewkom wyraźniej widzę. Pamiętam takie dylematy, czy iść na basen z soczewkami, wyraźnie widzieć, ale męczyć się z wpadającą pod soczewkę wodą, czy też iść bez i nie widzieć czegokolwiek (za to nurkować do woli). Pamiętam też, że ciężko było w twardych soczewkach jeździć na nartach, która to czynność wymagała szybkich skrętów oka. Dopiero w 2010 roku, po ośmiu latach męki z twardymi soczewkami, odkryłem inne rozwiązanie, które uważam za rewelacyjne (choć także ma swoje wady). Nadchodził właśnie czas, gdy zdecydowałem się na kupno nowych soczewek. Zastanawiałem się czy muszę jechać specjalnie do Katowic po nowe soczewki, skoro być może w moim obecnym mieście zamieszkania – Krakowie, też ktoś może je wykonać. Znalazłem w Internecie forum poświęcone stożkowi rogówki – . Zaciekawił mnie wpis poświęcony soczewkom hybrydowym… Hybrydowe soczewki kontaktowe O hybrydowych soczewkach nie było zbyt wielu polskojęzycznych informacji, ale od czego mamy Internet? Przeczytałem różne opinie i postanowiłem sam spróbować. Umówiłem się na wizytę w gabinecie optometrycznym Voigt z Panem Adamem Grabowskim: Zaklad Optyczny „VOIGT” Adam Grabowski ul. Floriańska 47, 31-019 Kraków tel. 012/421 7005 adres strony: e-mail: info@ Muszę przyznać, że byłem bardzo zaskoczony, gdy testowe soczewki hybrydowe trafiły na moją rogówkę – niemal zupełnie nie czułem ich na oczach. Różniły się wielkością, ale bardzo dobrze trzymały się oka. Wikipedia: Tradycyjne szkła kontaktowe dla tej grupy pacjentów to sztywne soczewki gazoprzepuszczalne, tzw. twarde. Od pewnego czasu dostępne są również soczewki hydrofilne, tzw. miękkie. Ten rodzaj szkieł kontaktowych często jednak przybiera kształt stożka, tracąc swoje cechy lecznicze. Aby nie doszło do zniekształcenia soczewki, w ostatnich latach opracowano szkła hybrydowe, składające się z twardej części środkowej i miękkich brzegów. Należy pamiętać, że zarówno soczewki miękkie jak i hybrydowe nie dają satysfakcjonujących efektów u wszystkich pacjentów Pan Grabowski pomierzył mi oczy kilkukrotnie, ponieważ chciałem mieć pewność, że soczewka będzie dobrana dobrze, a nie pod wpływem impulsu i badań jednorazowych. W końcu wybraliśmy odpowiednie i zamówiłem je. Kosztowały tyle samo, co twarde, czyli 2 000 zł za parę (NFZ również dofinansowuje ten zakup kwotą ok. 700 zł raz na dwa lata). Według producenta soczewki hybrydowe są na rok, ale oczywiście noszę je już dwa lata i nic im nie jest. Niekoniecznie namawiam do tego samego, twierdzę tylko, że moje doświadczenia są dobre i noszenie soczewek przez 2 lata nie powodowało dyskomfortu. Soczewka hybrydowa – położyłem na klawiaturze, by pokazać skalę wielkości. Soczewki hybrydowe gorzej przepuszczają powietrze, co niestety ma też swoje skutki – przy zbyt długim noszeniu rogówka jest nieco otarta. Po pierwszym miesiącu chodzenia w nich dostałem zapalenia rogówki. Tym niemniej byłem tak zdeterminowany, by nie wracać do twardych, że postanowiłem poeksperymentować z innym modelem soczewki hybrydowej – nieco głębszej, do której wlewa się płynu przed założeniem. Ta soczewka była mniej wygodna i również po jakimś czasie nastąpiło zapalenie rogówki. Powróciłem zatem do pierwotnego wyboru hybrydówek, ale zmieniłem płyn – podziałało. Dzisiaj niezwykle rzadko odczuwam podrażnienie rogówki, mimo iż noszę soczewki przez ok. 16 godzin na dobę i pracuję w klimatyzowanym biurze. Soczewkę hybrydową zakłada się w taki sam sposób, co twardą, ale jest ona większa, więc trzeba się bardziej postarać. Zdejmowanie natomiast jest niezwykle proste i zbliżone do ściągania soczewek miękkich. Soczewkę chwyta się dwoma palcami na brzegu i od razu odchodzi (udaje się nawet po lepszej imprezie). Oczywiście i te soczewki (jak i twarde) trzeba codziennie ściągać i zakładać. Zalety soczewek hybrydowych opiszę poniżej, ale w tym miejscu dodam, że wspomniany wcześniej skoczek narciarski Klimek Murańka nosi właśnie takie soczewki i również przygotowywał je Pan Adam Grabowski. Pielęgnacja hybrydowych soczewek kontaktowych W przypadku soczewek hybrydowych nie używa się mydełka. Wszelkie mechaniczne glancowanie szkiełka mogłoby uszkodzić soczewkę, więc używany jest tylko płyn czyszczący, w którym również soczewka jest potem przechowywana. Pierwotnie używałem płynu poleconego przez Pana Grabowskiego – Avizor Ever Clean. Płyn do pielęgnacji soczewek. Po kilku otarciach rogówki postanowiłem zmienić płyn na inny – AO Sept Plus – od tego czasu znacznie lepiej nosi się soczewki. Płyn do pielęgnacji soczewek. Płyn kosztuje ok. 35 zł i starcza na dwa miesiące. Czasami trafia się w sprzedaży na Allegro towar przeceniony, ze względu na krótką datę ważności. To prawdziwe okazje, bo można się zaopatrzyć w płyn za 15 zł, a data ważności i tak jest na tyle odległa, że zejdzie do tego czasu. Nie ma problemu z zaopatrzeniem przez Internet, ale też w każdym zakładzie optycznym można dostać płyn. Jest do niego dołączony pojemniczek, w którym każdą soczewkę montuje się w osobno otwieranym skrzydełku i zanurza je w jednym pojemniku z płynem. Pojemnik na soczewki hybrydowe. Dla lepszej ochrony rogówki zacząłem używać po zdjęciu i przed założeniem soczewek kropel KeratoStil (ok. 15 zł). Starczają na dwa miesiące, a dają naprawdę duży odpoczynek dla oka. Dodatkowo na soczewki używam kropli nawilżających, ale nie każde można stosować, by nie uszkodzić szkiełka. Korzystam albo z kropli Blink (ok. 20 zł), albo lepszych – Thealoz (ok. 25 zł). Starczają na minimum pół roku (choć producent zaleca wykorzystać w parę tygodni). Soczewki hybrydowe – moja opinia Odkąd używam soczewek hybrydowych, jestem szczęśliwszym człowiekiem. Soczewka przylega do oka, a nie jeździ po nim, zatem nie zsuwa się w ogóle, nawet przy szybkich ruchach gałek ocznych. Oko jest zakryte przed paprochami w powietrzu, więc nic nie wpada pod szkiełko. Porównanie soczewki hybrydowej i twardej. Soczewek nie czuć na oku i łatwo zapomnieć, że tam są. Ściąganie jest znacznie łatwiejsze i szybsze. Jeśli zapomnę wziąć ze sobą płynu, zawsze mogę je przechować w soli fizjologicznej, albo kupić płyn u optyka. Pokazuję soczewki na klawiaturze, by oddać skalę. Soczewki się nie gubią – są na tyle duże, że bardzo łatwo je zauważyć i wyczuć ręką. Ponieważ procedura ściągania jest znacznie prostsza, soczewka też nie ma za bardzo kiedy się zgubić. Łatwiej ją też chwycić palcami, więc jest bezpieczniejsza. Chodzę w nich na basen, jeżdżę na nartach, kąpię się – nie ma problemu. Zdecydowanie nie chcę już nigdy powrócić do twardych soczewek. Hybrydy mają tylko taką wadę, że trzeba o nie bardziej dbać, by się nie uszkodziły. Nie mogę leżeć bez płynu, nie każde krople można na nie stosować. W tym miejscu napiszę o czymś niezwykle istotnym – one nie są dla każdego. Przy różnych formach astygmatyzmu mogą się po prostu nie sprawdzić (albo sprawdzą się, ale razem z dodatkowymi okularami). O tym, czy da się je zastosować, czy nie decyduje optometra lub lekarz. Moim zdaniem dobrze jest wybrać się na sprawdzian do optometry, który sprowadza hybrydowe soczewki, bo ma on najszerszą wiedzę o tym, jakie są przeciwwskazania i potrafi namierzyć problem. Aby być obiektywnym napiszę także, że lekarze często boją się przepisywać hybrydowe soczewki ze względu na ich niską gazoprzepuszczalność. Nie znalazłem jednak badań, które dowodziłyby, że użycie tych soczewek szkodzi. Moje własne doświadczenia są dobre, ale początkowo występowały otarcia rogówki. Minęły po zmianie płynu i lepszym zabezpieczeniu rogówki kroplami. Operacja stożka rogówki Orientowałem się kiedyś jak wygląda sprawa z operacyjnym usunięciem stożka rogówki. W krajach zachodnich podstawą do operacji jest jedynie fakt przekroczenia granicy, za którą soczewki już nie pomagają. Również pęknięcie stożka kwalifikuje do zabiegu. U nas wygląda to trochę bardziej dziko – jeśli tylko znajdziesz lekarza, który się podejmie, możesz mieć zabieg. Znam kilka osób, które poddały się zabiegowi. Wszystkie nadal noszą twarde lub hybrydowe soczewki. U jednego pacjenta nastąpiły nieprzyjemne i druzgocące powikłania po zabiegu. Dwóch innych nie poczuło różnicy po operacji (gdy już skończyła się kilkutygodniowa rekonwalescencja). Operacja przeszczepu rogówki polega na usunięciu własnej i zastąpieniu inną, od dawcy (najczęściej osoby zmarłej). Wikipedia o przeszczepie rogówki pisze tak: W 10 do 25% przypadków stożek rogówki osiąga stadium, w którym leczenie zachowawcze nie przynosi poprawy, ścieńczenie rogówki osiąga niebezpieczny poziom, lub powstające w wyniku noszenia korekcyjnych szkieł kontaktowych blizny prowadzą do wystąpienia komplikacji. W takich przypadkach konieczne może być przeszczepienie rogówki (keratoplastyka drążąca). Stożek rogówki jest najczęstszą przyczyną przeprowadzenia keratoplastyki drążącej, około jedna czwarta przeszczepów to zabiegi na pacjentach z tym rodzajem dystrofii rogówki. Co dalej? Mam nadzieję, że moje (i nie tylko moje) doświadczenia ze stożkiem rogówki dadzą Wam punkt zaczepienia w poszukiwaniach rozwiązań dla siebie. Jeśli nie macie problemów ze stożkiem rogówki – cieszcie się, ale podeślijcie ten artykuł komuś, kto ten problem ma. Warto posiadać wiedzę z różnych źródeł. Polecam także kontakt ze mną w celu dalszych pytań. Grupa stożkowców na Facebooku Bądź na bieżąco - subskrybuj newsletter Bądź na bieżąco – subskrybuj newsletter Dodaj komentarz do artykułu z Facebooka: Komentarz będzie widoczny na stronie, ale nie uczestniczy w dyskusji na Facebooku

Udostępnij. Stożek rogówki, po angielsku keratoconus, jest postępującą chorobą oczu, w której normalnie okrągła rogówka jest cienka i zaczyna wybrzuszać się w kształcie stożka. Ten stożkowy kształt odbija światło, gdy wpada ono do oka w drodze do wrażliwej na światło siatkówki, powodując zniekształcenie widzenia.

Nieostre widzenie, pogorszenie wzroku w ciemności i przy słabszym oświetleniu, szybko narastające objawy krótkowzroczności i astygmatyzmu, a także zmęczenie oczu – to tylko niektóre z objawów, jakich możemy się spodziewać w przypadku stożka rogówki. Jak można walczyć z tym schorzeniem? Zapraszamy do lektury! Stożek rogówki – co to za choroba? Schorzeniem tym nazywamy stan, w którym rogówka staje się cienka i uwypuklona, przez co nabiera stożkowatego kształtu. Jest ona bardzo ważną częścią naszego oka, a takie zmiany zaburzają jej prawidłowe funkcjonowanie – przez co u pacjenta pojawiają się objawy pogorszenia wzroku. Choroba występuje najczęściej u młodych osób w sile wieku – zwykle ok. 20-30. roku życia, nieco częściej pojawiając się u mężczyzn. Bywa, że stożek rogówki samoistnie się zatrzymuje, a po jakimś czasie znów się nasila. Nieleczony może postępować, prowadząc do poważnych zaburzeń widzenia. Warto wiedzieć, że jednym z czynników zwiększających ryzyko wystąpienia stożka rogówki jest częste tarcie oczu. Objawy stożka rogówki – jakie są najczęstsze? Stożek rogówki może dawać różne objawy. Do tych najczęściej występujących zaliczamy: szybko narastający astygmatyzm lub krótkowzroczność; mnogie widzenie; rozmywanie się obrazu; nadwrażliwość na światło; pogorszenie widzenia w ciemności; zaczerwienienie, swędzenie i zmęczenie oczu. Każdy z nas jest inny, więc oczywiście nie zawsze wystąpią wszystkie z wymienionych objawów. Jeśli jednak zwrócimy uwagę, że z naszym wzrokiem coś jest nie w porządku, powinniśmy zgłosić się do okulisty, który pomoże zdiagnozować problem. Diagnostyka stożka rogówki – jak wygląda? Zanim lekarz zdiagnozuje stożek, trzeba wykonać odpowiednie badania – standardowa wizyta okulistyczna może nie być wystarczająca. Na szczęście są one bezbolesne i nieinwazyjne. Wśród takich badań okulista może zalecić Topografię rogówki – która pozwala na uzyskanie trójwymiarowej „mapy” rogówki, z dokładnym odwzorowaniem jej powierzchni i wymiarów oraz uwzględnieniem wszystkich istotnych krzywizn. Badanie polega na wpatrywaniu się pacjenta w podświetlane na ekranie pierścienie – w tym czasie komputer analizuje powierzchnię rogówki. Im bardziej zaawansowana postać stożka, tym więcej zmian w topografii. Biomikroskopię (badanie w lampie szczelinowej) – umożliwiającą okuliście dokładne obejrzenie oczu pacjenta (pod znacznym przybliżeniem) i wychwycenie różnych nieprawidłowości, np. ścieńczenia rogówki lub ubytków jej nabłonka. Optyczną koherentną tomografię (OCT) – która pozwala na „zeskanowanie” rogówki i precyzyjne określenie ewentualnych zaburzeń jej grubości. Dzięki OCT można wykryć wiele różnych schorzeń okulistycznych. Podobnie jak poprzednie badania, również OCT jest krótką i bezbolesną procedurą, do tego bardzo prostą dla pacjenta – wystarczy obserwować wskazany punkt. Korekta stożka rogówki metodą Cross Linking – na czym polega? Leczenie stożka rogówki jest możliwe, jednak musimy pamiętać, że opiera się ono głównie na powstrzymywaniu postępów schorzenia. Zdiagnozowanie go na wczesnym etapie oraz szybko podjęte leczenie pozwolą zachować dobrą użyteczność wzroku. Obecnie najczęściej stosowaną w stożku rogówki metodą zabiegu jest Cross Linking. Jego nazwę możemy przetłumaczyć jako „wiązanie krzyżowe” – i to jest właśnie klucz do zrozumienia sedna sprawy. Cross Linking to zabieg, który powoduje zwiększone wytwarzanie wiązań krzyżowych między komórkami rogówki, co wzmacnia tkankę i pomaga chronić ją przed dalszym zniekształcaniem. Osiąga się to dzięki nasączeniu jej roztworem ryboflawiny i naświetleniu specjalnie dobranym światłem UVA. Cross Linking hamuje postępy stożka, a czasami potrafi spowodować również jego częściowe cofanie się! Do innych metod walki ze stożkiem rogówki należą: Zabieg Topoguided – obecnie rzadko stosowana, laserowa korekcja powierzchni rogówki przy wykorzystaniu jej topograficznej mapy. Stosowanie specjalnych, stabilnokształtnych soczewek kontaktowych – choć nie powstrzymują one rozwoju stożka, pozwalają lepiej widzieć osobom, u których on występuje. Są szczególnie przydatne np. gdy pacjent nie może skorzystać z Cross Linking lub zamierza się zapisać na zabieg, a dokuczają mu objawy. Wszczepienie pierścieni wewnątrzgałkowych – zabieg wstawienia do oka specjalnych, bioprzyjaznych pierścieni, które spłaszczają stożek i redukują jego symptomy. Cross Linking – gdzie mogę skorzystać z zabiegu? Cross Linking to najskuteczniejsza i najczęściej stosowana metoda leczenia stożka rogówki. Zabieg jest bardzo komfortowy dla pacjenta: nie trwa długo – tylko ok. 50 minut; jest bezpieczny – powikłania należą do rzadkości i zwykle mają charakter przemijający; jest zupełnie bezbolesny – dzięki podaniu miejscowego znieczulenia. Gdzie najlepiej skorzystać z możliwości leczenia? Obecnie zabieg Cross Linking można wykonać w wielu klinikach okulistycznych. Jedną z nich jest Specjalistyczne Centrum Korekcji Wzroku – Vidium Medica, którego placówki znajdziemy w Warszawie i Krakowie. Warto postawić na doświadczenie i najwyższy standard opieki. Więcej informacji na temat stożka i jego korekcji można znaleźć na stronie Zachęcamy do odwiedzenia jej i poczytania również o innych często występujących schorzeniach wzroku – a także o sposobach ich leczenia. Materiał partnera zewnętrznego

Witam wykryto u mnie stożek rogówki w jednym oku. Na oko lewe widze w 100 % a na prawe 8% przy najlepszej korekcie 40%. Wcześniej przez 3 lata leczone mnie na astygmatyzm dopiero po szczegółowych badaniach wykryto u mnie stożek gdy chciałem się podać laserowej korekcie przed pracą w policji.

Cześć, W skrócie pękły mi oprawki, więc poszedłem po receptę do optometrysty. Ten z kolei nie chciał mi jej wypisać, dlatego że wada jest nieregularna. Zalecił mi abym zrobił badanie topografii rogówki. Miesiąc później zapisałem się na badania przed laserową korekcją wzroku. Wizyta trwała z 4h i miałem robione pomiary chyba wszystkich parametrów oka, map. Pani doktor powiedziała, że mam stożek rogówki w oku lewym, a w oku prawym powoli się robi i póki co trzeba je obserwować. Wiadomość ta mnie zszokowała, tyle wizyt kontrolnych u lekarzy i nic nikt nie wykrył... Dziwne, no więc wolałem dla pewności powtórzyć badania. Miesiąc później miałem kolejną wizytę, rezultat był podobny. Wszystkie wyniki się powtórzyły. Pani doktor tym razem zaleciła, abym jak najszybciej zrobił zabieg laserowania siatkówki w oku lewym oraz Cross Linkingu z obrazją. Cokolwiek to znaczy. Wykryli mi jakąś małą dziurkę w siatkówce i podobno bez tego nie można nic zrobić. W sieci można znaleźć różne opinie i nie wiem co o tym sądzić :< Tutaj znajdują się wszystkie badania utaj znajdują się wszystkie badania. Za wszelką pomoc z góry dziękuję ;)

Cross-linking w stożku rogówki zapobiega postępowi choroby. Jest małoinwazyjnym, niebolesnym zabiegiem, w którym rogówka zostaje utwardzona

Organizator przesłał dokumenty potwierdzające wiarygodność opisu zrzutki Wpłać na zrzutkę nie pobiera prowizji od wpłat Opis zrzutki Witam,mam 20 lat od pół roku zaczęła sie zmieniać ostrość oka, ponieważ najprawdopodobniejsza przyczyna było całkiem źle dobrane szkła przez co astygmatyzm wzrósł i po wszelkich badaniach zakwalifikowano u mnie stożek chore było jedno oko,pózniej już objawia sie duzym pogorszeniem widzenia i wciąż postepuje. Chorobę leczy się twardymi soczewkami są bardzo uciązliwe w użytkowaniu w związku ze zmianami środowiska,kurzem co życie jest bardzo utrudnione zarówno podstawowe czynnosći. Ciągle łzawiące oczy,słaby wzrok ograniczają rogówki jest chorobą postępującą. Jedną z metod powstrzymywania zmian jest zabieg to laserowa metoda utrwardzania rogówki, poprzez ryboflawinę oraz ultrafiolet UV. Zabieg jest kosztowny ponieważ jest to zabieg prywatny nigdzie nie ma dofinansowania na ten zabieg ,do tego dochodzi podróż. Wizyty kontrolne, pooperacyjne a to wszystko wiąże się z kosztem. Za każdą złotówkę będe wdzięczny ponieważ pamiętajcie dobro zawsze wraca ! Pierwsza na świecie karta do przyjmowania wpłat. Karta Wpłatnicza. Pierwsza na świecie karta do przyjmowania wpłat. Karta Wpłatnicza. Dowiedz się więcej Wpłaty 2 Komentarze Nikt jeszcze nie dodał komentarza, możesz być pierwszy! Od 2014 r pracuje w Visum Clinic i w Szpitalu Wojewódzkim w Tarnobrzegu. Specjalizuje się w chirurgii plastycznej powiek, chirurgii zaćmy i chirurgii refrakcyjnej, stożka rogówki (cross linking) oraz wykonuje iniekcje do ciała szklistego w schorzeniach siatkówki. Zajmuje się diagnostyką i leczeniem schorzeń gałki ocznej.

Cennik Wybierz usługę, aby sprawdzić ceny poszczególnych świadczeń i zabiegów: Podane w cenniku kwoty odpłatności za świadczenia zdrowotne mają charakter informacyjny i nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.

Zabieg cross-linking. w Laguna Medical. Zabieg Cross-linking jest stosowany w leczeniu stożka rogówki oraz w leczeniu rożnych nabytych zaburzeń kształtu rogówki. Stożek rogówki (keratoconus) ? jest to choroba rogówki polegająca na postępującym ścieńczeniu istoty właściwej, czego efektem jest jej uwypuklenie w centralnej części.

Czym jest stożek rogówki? Stożek rogówki (Keratoconus) jest schorzeniem rogówki, w którym centralna lub przyśrodkowa jej część ulega samoistnemu, postępującemu ścieńczeniu i uwypukleniu przybierając kształt stożka. Taka zmiana kształtu rogówki powoduje rozmywanie się promieni świetlnych, skutkując niewyraźnym i zniekształconym widzeniem, co utrudnia wykonywanie codziennych czynności, takich jak czytanie lub prowadzenie auta. Przyczynia się do powstania astygmatyzmu nieregularnego. Stożek rogówki zwykle rozwija się w obu oczach, aczkolwiek postęp zmian w każdym oku nie przebiega symetrycznie. Choroba zazwyczaj rozpoczyna się w okresie dojrzewania, a rozwój choroby kończy się wraz z zakończeniem wzrostu. Nie oznacza to, że zaburzenia w budowie rogówki nie mogą pojawić się w późniejszym okresie życia. Najczęstsze objawy Pacjenci najczęściej zgłaszają się do okulisty z następującymi objawami: niewyraźne, nieco podwojone widzenie, w którym „drugi” obraz przypomina ducha, zniekształcone widzenie, gdzie linie proste sprawiają wrażenie wygiętych lub pofalowanych, zwiększona wrażliwość na światło i odblaski, efekt halo (okręgi wokół światła), zaczerwienienie i obrzęk oka, spowodowany nadmiernym pocieraniem, stopniowe pogłębianie się wady wzroku, objawiające się częstą potrzebą zmiany szkieł w okularach lub wymiany soczewek na te o wyższej mocy, niekiedy brak możliwości stosowania soczewek kontaktowych, z powodu ich niedopasowania i braku wygody w noszeniu. Przyczyny sprzyjające rozwojowi choroby Na ten moment nie są znane dokładne przyczyny powstawania stożka rogówki. Prawdopodobnie jednym z czynników jest genetyka oraz choroby mające podłoże genetyczne (np. zespół Downa). Czynniki zewnętrzne, wywołujące podrażnienie oczu, również mają tutaj bardzo duże znaczenie. Mogą to być np. urazy mechaniczne, spowodowane źle dobranymi soczewkami kontaktowymi lub bardzo częstym i intensywnym pocieraniem oczu – szczególnie u osób cierpiących na choroby atopowe, wywołujące świąd oka (np. alergie, egzema). W jaki sposób diagnozuje się stożek rogówki? Diagnozę można postawić podczas badania w lampie szczelinowej i na podstawie obserwacji ścieńczenia rogówki. Natomiast w sytuacji podejrzenia stożka rogówki ważne jest, aby wykonać pachymetrię oraz topografię (mapę) rogówki. Badania te pozwalają na ocenę grubości rogówki, jej dokładnego kształtu oraz stromości. Pomiary te wykonywane są również w przypadku badania kwalifikacyjnego do laserowej korekcji wad wzroku. Dzięki nim, chirurg okulista dobiera odpowiednią dla Pacjenta metodę oraz wyklucza ewentualne przeciwwskazania – jednym z nich może być właśnie stożek rogówki. Leczenie stożka rogówki a laserowa korekcja wzroku Nieleczony stożek rogówki stanowi przeciwwskazanie do laserowej korekcji wzroku. Postępujący charakter choroby jest nieprzewidywalny w skutkach, dlatego wykonanie korekcji nie byłoby w takim wypadku bezpieczne i skuteczne. Postępowanie niechirurgiczne w leczeniu stożka rogówki obejmuje m. in.: unikanie pocierania oczu, stosowanie leków przeciwalergicznych oraz regularne nawilżanie oczu kroplami bez środków konserwujących stosowanie twardych soczewek kontaktowych zabieg sieciowania rogówki (Cross-Linking) Należy pamiętać, że stosując powyższe sposoby leczenia stożka rogówki, można jedynie spowolnić postęp choroby lub całkowicie ją zatrzymać na danym etapie. Jeśli stożek jest w bardziej zaawansowanym stadium i dalej się rozwija, jako jedyną, skuteczną formę leczenia wskazuje się postępowanie chirurgiczne. Zabiegi chirurgiczne wykorzystywane w leczeniu stożka rogówki: Wszczepienie pierścieni śródrogówkowych – umożliwiają spłaszczenie wierzchołka stożka, co skutkuje przybraniu przez rogówkę bardziej prawidłowego kształtu, a przez to uzyskanie lepszej ostrości widzenia. Pozwala to odroczyć na dłuższy czas wykonanie keratoplastyki. Przeszczep rogówki (Keratoplastyka) – podczas zabiegu uszkodzona lub zniszczona przez chorobę rogówka oka wymieniana jest na tkankę rogówki pobraną od innego dawcy. Zakres zabiegu zależny jest od wielkości zmian na rogówce. U Pacjentów cierpiących na stożek rogówki, każda z form leczenia zwiększa szansę na zakwalifikowanie do laserowej korekcji wzroku. Aby przystąpić do badania kwalifikacyjnego, wypełnij kwestionariusz wstępnej kwalifikacji online lub

Należą do nich: Cross Linking – zdecydowanie najczęściej stosowana metoda, która stabilizuje stożek rogówki dzięki powstawaniu nowych wiązań kolagenowych w rogówce. Polega na naświetlaniu powierzchni rogówki wiązką światła UVA po uprzednim nasączeniu jej witaminą B2.

Na przeczytasz wszystko, co należy wiedzieć o korekcie stożka rogówki. Keratoconus, zwany potocznie stożkiem rogówki, to schorzenie, które niesłychanie utrudnia życie – pogarsza jakość widzenia, a jednocześnie może powodować inne choroby oczu. Współczesne kliniki okulistyczne dysponują środkami pozwalającymi sprostać tym problemom. Jak więc wygląda przebieg korekty stożka rogówki? Stożek rogówki nierzadko towarzyszy innym wadom oczu Rogówka to przezroczysta część oka, która silnie skupia promienie światła. Mieści się przed tęczówką i ma dużo receptorów bólu, jest jednakże słabo ukrwiona. W okolicy drugiej i trzeciej dekady życia może ulec odkształceniu polegającemu na ścieńczeniu oraz uwypukleniu w środkowej części. Jest to następstwem nadwątlenia tkanki, która – jak się przypuszcza – robi się podatna na działanie wolnych rodników. Stożek rogówki wywołuje astygmatyzm oraz krótkowzroczność, przez co chory widzi kategorycznie gorzej i staje się wrażliwszy na promienie świetlne. Pacjenci uskarżają się także na podrażnienie oczu, niekiedy występuje też widzenie podwójne. Choroba ta niejednokrotnie współistnieje z pozostałymi wadami oczu, np. zapaleniem spojówek. Na szczęście w dzisiejszych czasach osiągalne jest efektywne leczenie stożka rogówki. Na początkowym etapie choroba jest prostowana za pomocą szkieł korekcyjnych bądź soczewek kontaktowych, później jakkolwiek konieczne jest zgłoszenie się na zabieg w klinice okulistycznej. Korektę stożka rogówki przeprowadza się za pomocą wielu technik. Dzisiaj najefektywniejszą metodą na podniesienie jakości widzenia jest cross linking i wszczepienie pierścieni śródrogówkowych. Nowoczesne kliniki okulistyczne specjalizują się też w korekcji stożka rogówki za pomocą modelowania, tj. metodę Topoguided. Najlepsze efekty zapewniają zabiegi wykorzystujące technologię mapowania rogówki, dzięki czemu można osiągnąć regularną powierzchnię tkanki, a to w rezultacie pozwala na niwelowanie krótkowzroczności lub niezborności przy pomocy soczewek kontaktowych. Chorzy mogą również po jakimś czasie udać się na zabieg z użyciem lasera, który kompletnie likwiduje wadę wzroku. Dane adresowe: Voigt Klinika Oka ul. Bobrzyńskiego 14 - Blok C 30-348 Kraków Mob.: +48 537 553 553 E-mail: [email protected]

W mieście Łódź i w pobliżu, zabieg stożek rogówki - zabieg cross-linking można wykonać w renomowanych placówkach medycznych oferujących wiele udogodnień dla pacjenta. Zapoznaj się z ofertą klinik, w których wykonywany jest zabieg i umów się online do placówki, która najbardziej odpowiada Twoim wymaganiom.

W warszawskim Centrum Okulistycznym Libermedic przeprowadzono pierwsze w Polsce zabiegi korekty stożka rogówki metodą cross-linking z użyciem nowej rybowlawiny. Wykonała je prof. Iwona Grabska-Liberek we współpracy z dr. Łukaszem Kołodziejskim. Stożek rogówki to niebezpieczna i podstępna choroba, polegająca na stopniowym uwypuklaniu rogówki, która z czasem przybiera postać stożka. Objawia się narastającym astygmatyzmem, spadkiem ostrości widzenia, rozmyciem konturów i zamgleniem obrazu. Na szczęście od kilkunastu lat dostępne są metody zahamowania procesu chorobowego i tym samym odsunięcia w czasie ostatecznego rozwiązania, jakim jest przeszczep rogówki. Złotym standardem postępowania w leczeniu stożka rogówki są zabiegi cross-linking, a ich pionierem w Polsce była prof. Iwona Grabska-Liberek, mazowiecka konsultant wojewódzka w dziedzinie okulistyki, kierownik Kliniki Okulistyki CMKP w Szpitalu Klinicznym im. Prof. Orłowskiego w Warszawie. Wieloletnie obserwacje prowadzone w Polsce i na świecie wskazują, że metoda ta jest niezwykle skuteczna; nie zdarzyło się dotąd, by zabieg cross-linking trzeba było powtarzać. Można go wykonywać zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. „Rogówkę pacjenta nasącza się ryboflawiną, a następnie „utwardza” promieniami UV. Pod ich wpływem ryboflawina zmienia strukturę rogówki i doprowadza do rozpadu wiązań kolagenowych, by po kilku tygodniach od zabiegu przywrócić ich stabilizację. Efektem jest zmniejszenie stożka, a u wielu pacjentów również poprawa ostrości widzenia” – tłumaczy prof. Iwona Grabska-Liberek. Do zabiegów przeprowadzonych w Centrum Okulistycznym Libermedic prof. Grabska-Liberek użyła nowej metody – zmodyfikowanej ryboflawiny i naświetlania punktowego wierzchołka stożka. Metoda ta nosi nazwę CXF Megaride. Kto się do niej kwalifikuje? „Kryteria kwalifikacji pacjentów są takie same, jak do pozostałych metod cross-linking, czyli stwierdzony stożek rogówki, której minimalna grubość to 350 mikronów” – wyjaśnia prof. Grabska-Liberek. „Ważne, aby zabieg wykonać jak najwcześniej, zatrzymując stożek, gdy pacjent jeszcze dobrze widzi i ma niewielki astygmatyzm” – dodaje. Zabieg trwa 15 minut. W 15-sekundowych odstępach pacjentowi zakrapla się ryboflawinę do oka i tak ustawia lampę, aby światło padało na wierzchołek stożka (do podglądu służy specjalny monitor). W czasie zakraplania i naświetlania powieki pacjenta unieruchamiane są specjalną rozwórką. Stożek rogówki dotyczy około 20-50 tysięcy Polaków. U większości chorych jest dziedziczny, dlatego należy wykonać topografię rogówki również u dzieci, których choćby jedno z rodziców ma stwierdzony stożek. Zdiagnozowanie tego schorzenia nie jest skomplikowane, pod warunkiem, że zastosuje się urządzenie obrazujące przednią i tylną powierzchnię rogówki, np. TMS 5, Galilei, czy Pentacam.

ԵՒጬաзуփፕτу ф иጪևթаንаνо
- Юктиጃ преኦищιፕ
- Ωպ жыςεл
- Куሧօκаւυኼе явсυжኪցቹ
ቀιሹεфюмθ նθ αснιс
- Идዟտοշ ጾцፓшым ιрсобенየገу
- Оз ፐузвևц аζ
- Ту ተυգеслиз ኇедብ պяпрεχωкта
А աсрኻ
- ቼ аኗюժучከ ጨξ
- Слиሌαм шሞсвуփ

Translate Stożek rogówki from Polish to Croatian using Glosbe automatic translator that uses newest achievements in neural networks. Autor zdjęcia/źródło: @ stożek rogówki Rogówka w kształcie stożka – pozornie wydaje się to niemożliwe. A jednak takie schorzenie występuje i wcale nie jest rzadkie! Dość często pojawia się u osób młodych, około 20. lub 30. roku życia. Co jeszcze warto wiedzieć o stożku rogówki? Na czym polega stożek rogówki? Rogówka jest zewnętrzną warstwą oka, która pomaga chronić głębiej położone elementy. Oprócz tego potrafi skupiać światło i ma swój udział w procesie widzenia. Prawidłowa jest gładka, przezroczysta i o odpowiedniej grubości. Jednak czasami, na skutek różnych czynników, może dojść do uwypuklenia i ścieńczenia rogówki. Zmienia się wtedy jej kształt – na bardziej stożkowaty. Oczywiście nie pozostaje to bez wpływu na kondycję wzroku – bardzo szybko pojawiają się pierwsze objawy stożka rogówki. Schorzenie występuje najczęściej obuocznie, choć zwykle w jednym z oczu rozwija się wcześniej niż w drugim. Warto wiedzieć, że rogówka odpowiada za aż 60% mocy optycznej oka i dlatego wszystkie nieprawidłowości w jej obrębie mogą bardzo wyraźnie wpływać na zdolność widzenia. Objawy stożka rogówki Jednym z pierwszych objawów stożka rogówki może być częsta potrzeba tarcia oczu. Niby niewinny, trochę odruchowy nawyk – a może zwiastować kłopoty. Zmiany w rogówce powodują dyskomfort oczu (swędzenie, pieczenie) i sami nawet nie zauważamy, kiedy coraz częściej zaczynamy je pocierać. Na jakie inne symptomy warto zwrócić uwagę? Problemy z ostrym widzeniem (trochę jak w astygmatyzmie lub krótkowzroczności); pogorszenie tolerancji soczewek kontaktowych; mnogie widzenie (dwojenie obrazu – a nawet widzenie potrójne lub poczwórne); problemy z ostrym widzeniem w nocy i przy słabym oświetleniu; rozmycie i zniekształcenie obrazu; nadwrażliwość na światło. Więcej na temat objawów i diagnostyki stożka rogówki przeczytasz na stronie Zmiany występujące w rozwijającym się stożku rogówki nie należą do bardzo charakterystycznych - mogą przypominać postępującą wadę wzroku: astygmatyzm lub krótkowzroczność. Poza tym początkowo obejmują zwykle tylko jedno oko - i przez to łatwo je przegapić. Dlatego tak ważne są regularne badania wzroku u okulisty, dzięki którym można wykryć rozwijający się stożek jeszcze na wczesnym etapie. Czy leczenie stożka rogówki jest możliwe? Im szybciej wykryty stożek, tym większa szansa na podjęcie skutecznej walki. Leczenie polega na hamowaniu objawów i korygowaniu zmian zachodzących w rogówce. Najczęściej wybieraną formą terapii stożka rogówki jest zabieg Cross Linking. Polega on na pobudzeniu komórek rogówki do wytwarzania dodatkowych wiązań krzyżowych w tworzącym ją kolagenie. Dzięki temu tkanka staje się bardziej wytrzymała, a sam stożek ulega spłaszczeniu. Taki efekt można osiągnąć dzięki nasączeniu rogówki roztworem ryboflawiny i naświetleniu jej światłem UV o specjalnie dobranej długości fali. Zabieg Cross Linking jest dziś niezwykle popularny – pozwala zatrzymać postępy stożka, a niekiedy nawet spowodować jego częściowe cofnięcie się! Jest przy tym krótki, bezpieczny i zupełnie bezbolesny (dzięki zastosowaniu miejscowego znieczulenia). Jeszcze raz trzeba jednak podkreślić, że bardzo ważne jest to, na jakim etapie podejmiemy leczenie stożka – w mocno zaawansowanych postaciach schorzenia Cross Linking się nie wykonuje. Inne sposoby walki ze stożkiem W walce ze schorzeniem możliwe są też inne opcje, choć trzeba pamiętać, że żadna z nich stożka nie wyleczy – mogą jednak znacznie poprawić komfort codziennego funkcjonowania. Zaliczamy tu wszczepienie pierścieni rogówkowych Intacs; zabieg Topoguided; stabilnokształtne soczewki kontaktowe. Ktoś mógłby zapytać - czym różnią się soczewki dla osób ze stożkiem rogówki od tych tradycyjnych, które znamy? Dzięki specjalnej strukturze pomagają zniwelować objawy schorzenia. Zapewniają lepszą jakość widzenia i większy komfort użytkowania niż tradycyjne szkła kontaktowe lub okulary. Wyróżniamy kilka rodzajów takich soczewek. Na przykład soczewki hybrydowe składają się z dwóch części: miękkiej – która pomaga jej utrzymać się na oku ze stożkiem i pozwala na duży komfort noszenia; twardej – dzięki której możliwe jest ostre widzenie (nawet, gdy mamy do czynienia z zaawansowanym stożkiem). Więcej o soczewkach stosowanych w stożku rogówki możesz przeczytać tutaj: Czynniki ryzyka stożka rogówki Stożek rogówki to schorzenie, którego bezpośrednia przyczyna wciąż nie jest znana. Można jednak wyróżnić sporą grupę czynników, które zwiększają ryzyko jego pojawienia się. Należą do nich częste tarcie oczu - jest objawem, ale i jedną z przyczyn; czynniki genetyczne - np. występowanie rodzinne; choroby atopowe - np. atopowe zapalenie skóry; zwyrodnienie barwnikowe siatkówki; niektóre choroby genetyczne – np. zespół Downa, zespół Turnera, zespół Marfana; złe korzystanie z soczewek kontaktowych – np. zbyt długie lub zbyt częste noszenie ich, brak odpowiedniej higieny; niektóre choroby tkanki łącznej; wrodzona łamliwość kości; zespół opadającej powieki. Po więcej informacji na temat stożka rogówki i jego leczenia zapraszamy na stronę Niewiele razy na tym forum padało haslo stożek rogówki a haslo cross-linking wcale. Czy ktoś z was przeszedł taki zabieg i moze się podzielic swoimi spostrzeżeniami w tym temacie ? Prosze o opinie jeśli tak. Opowiem pokrótce moją historie. Minusy mam od dziecka. Okularów nigdy nie nosilem. Prezentujemy poniżej szczegółowe koszty procedury stożek rogówki - zabieg cross-linking - ceny na podstawie cenników z 16 klinik oraz 6 lekarzy. Średnia cena za stożek rogówki - zabieg cross-linking wynosi 2 208 zł, przy czym najniższa cena to 1 500 zł, natomiast najwyższa cena za stożek rogówki - zabieg cross-linking to 3 000 zł. ...więcej Ile kosztuje stożek rogówki - zabieg cross-linking? Wykres przedstawia zestawienie cen dla stożek rogówki - zabieg cross-linking w różnych miastach: Tabela cen stożek rogówki - zabieg cross-linking Porównanie kosztu procedury stożek rogówki - zabieg cross-linking w różnych miastach: Więcej na podobny temat Stożek rogówki - zabieg cross-linking - ceny zabiegu Zabieg cross-linking w leczeniu stożka rogówki Prezentujemy poniżej szczegółowe koszty procedury stożek rogówki - zabieg cross-linking - ceny na podstawie cenników z 12 klinik oraz 4 lekarzy. Średnia cena za stożek rogówki - zabieg cross-linking wynosi 3 125 zł, przy czym najniższa cena to 2 600 zł, natomiast najwyższa cena za stożek rogówki - zabieg cross-linking to 3 500 Korzyści Wskazania i przeciwwskazania Przed zabiegiem Zabieg Po zabiegu Czym jest stożek rogówki? Jest to schorzenie, powodujące ścieńczenie i nadmierne uwypuklenie rogówki. Zmiany krzywizny rogówki mają charakter postępujący i bez odpowiedniego leczenia następuje stopniowe pogorszenie jakości widzenia. Pacjent zwykle zgłasza pogorszenie ostrości wzroku, rozmycie obrazu bądź obecność rozbłysków wokół obserwowanych źródeł światła. Schorzenie często bywa powodem niepowodzenia w dobraniu przez okulistę lub optometrystę odpowiedniej korekcji okularowej wady refrakcji i dopiero odpowiednio pogłębiona diagnostyka (topografia rogówki) pozwala na właściwe rozpoznanie. Cross linking To bardzo mało inwazyjny zabieg, który ma na celu powstrzymanie progresji stożka rogówki. Podczas zabiegu miejscowo podawana jest ryboflawina i rogówka zostaje naświetlona światłem UVA. Dzięki temu powstają wiązania kolagenowe poprzeczne, co czyni rogówkę silniejszą, sztywniejszą i mniej podatną na odkształcenia. Korzyści: zahamowanie niszczenia struktury rogówki, a czasami również regresja choroby poprawa jakości widzenia (również w słabym oświetleniu) likwidacja widzenia mnogiego (polyopii) zmniejszenie dolegliwości związanych z nadwrażliwością na światło możliwość wykonania zabiegu wielokrotnie szybka rehabilitacja i powrót do wcześniejszego trybu życia Wskazania i przeciwwskazania Wskazania postępujący stożek rogówki we wczesnym stadium zaawansowania choroby (najlepsze rezultaty sieciowania ryboflawiną odnosi się, gdy kolagen rogówkowy nie jest jeszcze całkowicie uszkodzony) Przeciwwskazania zbyt cienka rogówka zaburzenia gojenia rogówki zapalenie rogówki wirusem opryszczki ciąża przewlekłe leczenie przeciwzapalne czynna infekcja tkanek oka ciężki stan ogólny pacjenta Przed zabiegiem należy zdjąć soczewkę kontaktową (również soczewkę twardą) 2-3 tygodnie przed zabiegiem w dniu zgłoszenia się na zabieg nie można być przeziębionym lub w trakcie leczenia chorób zapalnych Zabieg cross-linking wykonuje się u osób ze stadium zaawansowania I-III stożka rogówki wg Amslera – kwalifikacji dokonuje lekarz prowadzący. Jest to zabieg stosunkowo szybki, mało inwazyjny, bezpieczny i daje trwałe efekty, jednak na ostateczny efekt czeka się kilka miesięcy (nawet pół roku). Zabieg Zabieg wykonywany się w znieczuleniu miejscowym kroplowym. Przed procedurą naświetlania promieniami UVA lekarz ściąga wierzchnią część nabłonka (możliwość wykonania zabiegu bez zdjęcia nabłonka). Po zabiegu zakłada się soczewkę ochronną. Po zabiegu wyznaczona jest wizyta kontrolna ok. 3-5 dni po zabiegu (podczas kontroli lekarz zdejmuje soczewkę ochronną). Czas trwania zabiegu wynosi ok. 60 minut. Ważne! Zaplanuj sobie transport po operacji i na pierwszą wizytę kontrolną. Widzenie po zabiegu może być za mgłą. Nawet jeśli nie prowadzisz samochodu (nie jesteś kierowcą) upewnij się, że ktoś odwiezie Cię po operacji do domu! Po zabiegu stosować leki kroplowe ściśle według zaleceń lekarza nie zdejmować soczewki opatrunkowej do pierwszej wizyty kontrolnej, a także unikać jej zabrudzenia unikać wykonywania makijażu oczu przynajmniej do pierwszej wizyty kontrolnej stosować okulary przeciwsłoneczne z odpowiednim filtrem UVA/UVB nie wykonywać nadmiernego wysiłku fizycznego nie zakładać miękkich ani twardych soczewek kontaktowych W pierwszym dniu po zabiegu oko może pobolewać i może wystąpić światłowstręt- są to objawy przemijające. Lampa Peschke - zalety system śledzenia ruchów oka krótkie czasy naświetlania (9 minut) możliwość wykonywania zabiegu bez zdjęcia nabłonka najwyższa moc przy maksymalnym bezpieczeństwie Kontakt: 616006918 W Szpitalu św. Wojciecha zabieg cross-linking wykonują: Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu! Umów się na wizytę 616233111 Skontaktuj się z nami, by umówić wizytę lub dowiedzieć się więcej! Napisz do nas Wysyłając wiadomość zgadzasz się na to, żeby Szpital św. Wojciecha kontaktował się z tobą pod podanym numerem telefonu lub adresem e-mail i oświadczasz, że zapoznałeś/-aś się z Polityką prywatności. Jeżeli nie chcesz wysyłać wiadomości, tylko od razu zarejestrować wizytę online, kliknij tutaj: .